Spawanie metodą TIG
TIG (ang. tungsten inert gas) lub GTAW (gas tungsten arc welding) – metoda
spawania nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych takich
jak argon, hel lub mieszanki argonu i helu.
Metoda TIG oznaczona jest kodem 141. Łuk jarzy się pomiędzy elektrodą
wykonaną z wolframu (zielona) lub wolframu z dodatkami (tor, lantan, cer –
inne kolory oznaczeń) a spawanym materiałem. W większości przypadków
elektroda wolframowa (palnik TIG) jest dołączana do ujemnego bieguna
(minusa), a zacisk "masy" do dodatniego bieguna (plusa) spawarki. Powoduje
to wydzielanie większej ilości ciepła w miejscu powstawania spoiny a nie w
elektrodzie (elektrony przepływają od minusa do plusa).
Metoda TIG jest stosowana do spawania ręcznego lub automatycznego. Metodą
tą spawa się prądem stałym wszystkie gatunki stali, zwłaszcza stale
wysokostopowe, oraz metale nieżelazne. Największe zastosowanie znajduje
jednak przy łączeniu aluminium i stopów aluminium z użyciem prądu
przemiennego ze względu na uzyskiwanie lepszych złącz niż przy spawaniu
gazowym.
Najczęściej stosowane parametry technologiczne natężenie 5–600 A w trybie
ciągłym lub impulsowym
napięcie 10–30 V
prędkość spawania 0,12–0,21 m/min[potrzebne źródło]
średnica elektrody 0,5–6,4 mm
natężenie przepływu gazu ochronnego 7–20 l/min
Zalety - najlepsza ze wszystkich metod spawania jakość połączeń
możliwość zrobotyzowania
spawanie elementów o szerokim zakresie grubości (jedyna metoda do napawania
i spawania artystycznego detali poniżej 1 mm grubości; tylko w trybie
impulsowym z łukiem prowadzącym służącym do lepszego celowania w miejsce
wykonania spoiny)
możliwość spawania we wszystkich pozycjach
Wady - mała wydajność w przypadku spawania ręcznego (w praktyce
rekompensowana jakością spoin)
konieczność stosowania dodatkowej osłony przed wiatrem przy spawaniu w
przestrzeni otwartej
