MIG, MAG, TIG, MMA, SAW, plazma
MIG/MAG
Podczas spawania metodami MIG / MAG, łuk elektryczny jarzy się między elektrodą, mająca postać ciągłego drutu, a spawanym materiałem. Łuk
stawpia materiał podstawowy ze spoiwem tworząc spoinę. Podczas całego procesu spawalniczego drut jest nieprzerwanie transportowany z podajnika
przez uchwyt spawalniczy, podobnie jak gaz ochronny.
Metody spawalnicze MIG oraz MAG różnią się pomiędzy sobą tym, że w metodzie MIG (spawanie elektrodą topliwą w osłonie atmosfery gazu
obojętnego) wykorzystywany jest obojętny gaz ochronny, który nie uczestniczy w procesie spawalniczym, natomiast w MAG (spawanie elektrodą
topliwą w osłonie gazu aktywnego), jako osłonę wykorzystuje się gazy aktywne biorące udział w procesie spawania
Zazwyczaj gaz ochronny zawiera aktywny chemicznie dwutlenek węgla lub tlen i dlatego spawanie metodą MAG jest daleko bardziej rozpowszechnione
aniżeli metoda MIG. W rzeczywistości termin MIG często stosowany jest zupełnie przypadkowo w powiązaniu ze spawaniem metodą MAG.
Nowoczesną odmianą jest synergiczne spawanie metodami MIG/MAG
Regulacja synergiczna lub regulacja jednym pokrętłem oznacza, że prędkość posuwu drutu spawalniczego jest związana z wielkością napięcia
oraz innymi parametrami. Ułatwia to odnalezienie wartości parametrów spawalniczych, ponieważ tylko jedno pokrętło jest używane do
wyregulowania mocy.
Regulacja jest prosta dzięki zadanym krzywym synergicznym, które są zapisane w pamięci panela kontrolnego. Do krzywych synergicznych może być
również wprowadzona grubość spawanego materiału, co dodatkowo ułatwia dobór oraz regulację parametrów spawalniczych.
TIG
W metodzie TIG (spawanie elektrodą wolframową w osłonie gazu obojętnego), łuk spawalniczy powstaje między nietopliwą elektrodą wolframową a
elementem spawanym. Gaz ochronny jest gazem obojetnym i nie ma wpływu na proces spawalniczy. Zazwyczaj jako gaz ochronny stosowany się argon,
który chroni przed utlenieniem nie tylko spoinę, ale i elektrodę.
W metodzie TIG nie jest konieczne stosowanie materiału dodatkowego. Elementy spawane można łączyć przez przetopienie rowka spawalniczego.
Jeżeli stosowany jest materiał dodatkowy, jest on wprowadzany do jeziorka w sposób ręczny, a nie za pomocą uchwytu spawalniczego tak jak w
metodzie MIG/MAG. Dlatego w spawaniu TIG, uchwyt spawalniczy posiada zupełnie inną konstrukcję niż uchwyt stosowany w metodzie MIG/MAG.
Różne metody spawalnicze TIG obejmują przykładowo spawanie TIG prądem stałym DC TIG, spawanie TIG prądem przemiennym oraz TIG Puls.
MMA
Spawanie metodą MMA sprowadza sie do zamocowania w uchwycie spawalniczym prętu spoiwa, który służy jako elektroda. Łuk zostaje zajarzony
między końcem pokrytej otuliną metalowej elektrody a elementem spawanym.
Różnica w odniesieniu do innych metod polega na tym, że w metodzie MMA elekroda ulega skróceniu. W metodach TIG oraz MIG/MAG długość elektrody
pozostaje przez cały czas niezmieniona, i dlatego odległość pomiędzy uchwytem a elementem spawanym jest przez cały czas stała. W metodzie MMA,
aby utrzymać stałą odległość pomiędzy elektrodą a jeziorkiem spawalniczym, uchwyt elektrody musi być przez cały czas przesuwany w kierunku
spawanego elementu. Taka metoda stawia szczególne wyzwania przed posługującym się nią spawaczem.
SAW
Spawanie łukiem krytym jest metodą spawania łukowego, w czasie której łuk jarzy się pod warstwą ochronnego proszku. Materiał spoiwa jest
podawany w jako osobny drut spawalniczy lub za pośrednictwem podajnika. Podczas spawania proszek spawalniczy topi się na powierzchni spoiny i
wytwarza warstwę ochronnego żużlu. Proszek spawalniczy często zawiera sproszkowany metal, który podczas spawania wtapia się w spoinę tak jak
materiał spoiwa.
Spawanie łukiem krytym jest wprowadzane prawie zawsze w postaci przynajmniej częściowo zmechanizowanej i dlatego podczas wykonywania długich
spoin można osiągnąć wysoką wydajność. Spawanie łukiem krytym jest powszechnie stosowane w przemyśle ciężkim oraz w przemyśle maszynowym
i stoczniowym.
Spawanie łukiem plazmowym
Spawanie łukiem plazmowym stanowi proces spawania łukowego w osłonie gazu. Plazma stanowi zjonizowany, przegrzany gaz o temperaturze 15000 –
20000°C (25000 – 40000 °F), przy czym powstający pomiędzy nietopliwą elektrodą wolframową a elementem spawanym łuk jarzy się otoczony
atmosferą gazu obojętnego.
Zazwyczaj w procesie spawania plazmowego stosuje się materiał spoiwa, wprowadzony do jeziorka spawalniczego w postaci drutu. Podczas procesu
spawania proszkowo-plazmowego, materiał spoiwa jest wprowadzany do jeziorka spawalniczego pod osłoną gazu ochronnego, w postaci sproszkowanego
metalu.
Wysokoenergetyczne spawanie zawężonym łukiem plazmowym umożliwia całkowite wtopienie łuku plazmowego w spawany materiał. Spawanie łukiem
plazmowym szczególnie nadaje się do wykonywania zautomatyzowanych procesów spawalniczych i jest stosowane do spawania stali nierdzewnych.
